I'm PuiPui

หายเฮดไปนานเลย คราวนี้กลับมาแล้ว พร้อมกับตอนที่สาม

ไปติดตามชมกันต่อเลยค่ะ

.

.
.
.

 

 

 

-chapter 3-



"สึนะโยชิ มานี่ที" 

"ครับ คุณฮิบาริ" ร่งบางที่กำลังง่วนกับการชงชาละมือแล้วเดินมาหา "มีะไรครับ"

"หยิบแฟ้มสีเขียวที่อยู่บนชั้นให้หน่อย" เอ่ยบอกทั้งๆ ที่ยังไม่ละมือจากงานเอกสารตรงหน้า สึนะเดินไปหยิบมาให้อย่าว่าง่าย

"นี่ครับคุณฮิบาริ" วางแฟ้มลงตรงหน้าแล้วยิ้มอย่างน่ารัก ฮิบาริเงยหน้าสบตากลมโต ช่างน่ารักซะจริง

"รีบไปชงชามาสิ ฉันคอแห้ง" เอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ใจสึนะเต้นตูมตาม 

"อ่า ครับ -////-" ร่างบางเดินหหน้าแดงกลับไปชงชาต่อ หล่ออ่ะ 
(เลี่ยนพะย่ะค่ะ+++//วิ่งไปอ้วก)

เชิญเลี่ยนไปเถอะยัยคนเขียน พวกเขาสองคนก็เป็นแบบนี้ทุกวันแหละ หลังจากที่เปิดเผยความในใจต่อกันในภาคที่แล้ว (ผู้ชายอันตรายหมายเลข 18)  เลิกเรียนปุ๊บสึนะก็วิ่งมาหาฮิบาริปั๊บ จนมือขวาอย่างโกคุเทระคุงบ่นทุกครั้งที่เจอหน้าว่าไม่มีเวลาอยู่กับรุ่นที่ 10 จนไปพาลใส่ยามาโมโตะ(ทั้งที่หน้าแดงระเรื่อ)ว่าเหม็นหน้าจะแย่ที่ต้องกลับ บ้านกับยามาโมโตะ แต่พักหลังรู้สึกว่าจะหงุดหงิดน้อยลงแถมดูกระหนุงกระหนิงกันซะอีกแน่ะ (บางวันก็ไปรอยามาโมโตะซ้อมเบสบอลด้วย) ไม่รู้ว่ายามาโมโตะไปทำอีท่าไหนมา มือขวาสุดบ้าเลือดของเขาถึงดูว่าง่ายจัง!? แต่ก็ดีแล้วล่ะที่โกคุเทระเป็นแบบนี้ ตัวเขาเองก็จะได้อยู่กับฮิบาริอย่างสบายใจ

"ชาเสร็จแล้วนะครับ พักซักคู่นะฮะ" สึนะวางถ้วยชาพร้อมกับถาดขนมลงบนโต๊ะ แล้วนั่งลงบนโซฟารอร่างสูง

"อืม เสร็จพอดี" ฮิบาริลุกขึ้นบิดตัวให้หายจากอาการเมื่อย ก่อนเดินมานั่งข้างๆ สึนะ จ้องมองร่างบางครู่หนึ่ง(ซึ่งไม่รู้ว่ามองทำไม)แล้วยกถ้วยชาขึ้นดื่ม แย้มรอยยิ้มอารมณ์ดี

"รสชาติดีขึ้นนะ คงต้องให้รางวัลที่พยายามชงชาจนอร่อยได้" ไม่รอช้า ฮิบาริยื่นหน้าเข้าไปประกบริมฝีปากสึนะอย่างดูดดื่ม และดูเหมือนว่าจะม่หยุดอยู่แค่นั้น ร่างสูงเลื่อนริมฝีปากลงมาไล้ซอกคอขาวเนียน

"อ๊ะ คุณฮิบาริ พอได้แล้วครับ" สึนะอึกอักเพราะเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ในที่สุดก็เคลิ้มจนได้

วูบ.................

"คึ หึหึ หวานแหววกันจังเลยนะครับพวกคุณเนี่ย น่าอิจฉาจริงๆ" เสียงลึกลับพร้อมกับการปรากฏตัวของสายหมอกที่หน้าต่าง แต่เป็นเสียงที่ฮิบาริได้ยินแล้วหมดอารมณ์(หื่น)ไปเลย

"แก... มาทำอะไรเจ้าพืชไร่หัวสับปะรด -___- +++++++" ฮิบาริพูดอย่างขุ่นเคือง โผล่มาขัดจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็ม(ที่ไม่ค่อยจะมี)ของเขาซะได้ ส่วนสึนะที่อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเลยเอาซุกกับอกของฮิบาริซะงั้น

"แหม...ฮิบาริคุง ทำไมเรียกผมอย่างนั้นล่ะครับ อยากมีเรื่องหรือไงกัน ^ ^+++++" มุคุโร่เอาหอกสามง่ามออกมาเตรียมจิ้ม

"ก็เอาสิ กำลังคันไม้คันมืออยู่พอดี" ฮิบาริเองก็ชักทอนฟาออกมาเหมือนกัน สึนะเห็นท่าไม่ดีเลยลุกขึ้นมาอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองคน

"หยุดเถอะครับทั้งสองคนน่ะ ใจคอจะมีเรื่องทุกครั้งที่เจอกันเลยหรือไงครับ" ทูน่าลืมตัวตวาดใส่ทั้งสองคนเสียงดัง

"ชิ -*-" ฮิบาริกลัวว่าสึนะจะได้รับบาดเจ็บจึงลดทอนฟาลงอย่างช่วยไม่ได้ มุคุโร่เองเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายลดอาวุธลงแล้วก็เก็บอาวุธของตนบ้าง

"เห็นแก่สึนะโยชิคุงนะครับ"

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนหยุดกันแล้ว สึนะหันมาเผชิญหน้ากับมุคุโร่แล้วถามหาเหตุผลที่โผล่มาวันนี้

"ที่นายมาวันนี้มีธุระอะไรเหรอ มุคุโร่"

"มายึดร่างคุณล่ะมั้งครับ ^^" ว่าพลางเอื้อมมือหมายสัมผัสคนตัวเล็ก แต่ช้าไป อีกคนคว้าตัวสึนะเข้าอ้อมกอดไปก่อนที่จะทันได้แตะถูก

"อย่ามาแตะต้องคนของฉัน - -++++" เอาทอนฟาออกมากันซะอีกแน่ะ

"คึ หึหึ ผมแค่ล้อเล่นน่ะครับ อันที่จริงแล้วที่ผมมาวันนี้เพราะมีเรื่องขอร้องสึนะโยชิคุงนิดหน่อย" เดินไปนั่งบนโซฟาแล้วเอ่ยต่อ"ผมมีงานที่พาโคลมไปด้วยไม่ได้น่ะครับ เลยจะฝากโคลมไว้ให้วองโกเล่ช่วยดูแลจะปลอดภัยกว่าปล่อยให้อยู่กับเคนและจิคุ สะ อีกอย่างโคลมเองก็รู้จักสนิทสนมกับซาซางาวะ เคียวโกะอยู่ด้วย ให้อยู่กับเพื่อนโคลมจะได้ไม่เหงาน่ะครับ" พูดจบก็หยิบขนมเข้าปากยกน้ำชาของคนอื่นขึ้นซดอีกต่างหาก "โอ๊ะ ชาอร่อยดีนะครับ" ว่าแล้วก็ซดอึกๆ หมดถ้วย

"แก... " รังสีชิ้งๆ แผ่ออกมาจากเจ้าของชา เล่นเอาสึนะรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก "บังอาจมาดื่มชาที่สึนะโยชิชงให้ ต้องขย้ำให้ตายยยยยย!!!!!" ไม่รอช้ากระโดดเข้าใส่มุคุโร่ ดีที่สึนะก็กอดเอวล็อกเอาไว้ได้ทัน

"เดี๋ยวผมชงให้ใหม่นะครับคุณฮิบาริ อย่ามีเรื่องกันเลยนะครับ" สึนะออกแรงดึงเต็มที่ อ๋อย แรงเยอะจังเลยง่า

"ฮึ่ย!!!" ใจอ่อนทุกทีสิน่า ฮิบาริเก็บทอนฟาเข้าเสื้อเดินไปนั่งที่เก้าอี้ทำงาน แล้วดึงคนตัวเล็กมานั่งทับบนตักอีกที เปลี่ยนอารมณ์ได้ไวมาก

"ว่าแต่งานของนายมันอะไรเหรอมุคุโร่" สึนะถามต่อพลางแกะมือปลาหมึกที่เริ่มยุกยิกไปมา

"บอก ไม่ได้ครับ มันเป็นความลับ...ยังไงก็แล้วแต่ ผมฝากโคลมด้วยนะครับ เสร็จงานแล้วจะมารับกลับ" มุคุโร่ลุกขึ้นยืนหลังจากจัดการกับของว่างจนหมดเกลี้ยง แต่ฮิบาริหาได้สนใจไม่ เพราะเขากำลังจะได้กินปลาแทน

"ก็ได้ ฉันจะดูแลโคลมให้ก็แล้วกัน"

"คึหึหึ เอาล่ะ ได้เวลาแล้ว ผมต้องไปล่ะ ขอบคุณที่เลี้ยงชานะครับ จุ๊บ!"

"เฮ้ย!!" ฮิบาริและสึนะตกใจที่มุคุโร่โผล่มาจุ๊บแก้มสึนะไปโดยที่ทั้งคู่ไม่ทันตั้งตัว

"คึ หึหึ ไว้ผมจะเอาเผือกจากอิตาลี่มาฝาก ลาล่ะ" และแล้วก็กลายเป็นสายหมอกหายไป ทิ้งให้ปลาน้อยต้องพบเจอกับชะตากรรมที่ใครๆ ก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

"ไอ้หัวสับปะรด จะขย้ำให้ตายยยยย!!!!" ฮิบาริโมโหจนควันออกหู สึนะทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

"อะ เอ่อ... เดี๋ยวผมไปชงชาให้ดีกว่าเนอะ ^^;;" ว่าแล้วก็ลุกออกจากตักของร่างสูง  หมับ!!  ไม่ทันไรก็โดนกระชากกลับนั่งลงที่เดิม

"ไม่ต้อง ฉันจะลบรอยของหมอนั่นก่อน" พูดจบก็จู่โจมริมฝีปากของสึนะทันที เอ่อ..ได้ข่าวว่ามุคุโร่แค่หอมแก้มนะท่าน แต่ก็ช่้้างเถอะ เพราะนับจากวินาทีนี้เ็ป็นต้นไปจะไม่มีส่วนไหนในร่างกายสึนะที่จะเหลือรอดไป จากการครอบครองของฮิบาริอีกแล้ว จะเริ่มลบจากส่วนไหนก็เหมือนกันแหละ!!!





to be continue.......