I'm PuiPui

สวัสดีค่ะ วันนี้เอาฟิคที่โพสไว้ในเด็กดีมาลงกันบล็อกร้าง (อันที่จริงก็ร้างมานานแล้วล่ะนะ -__-;;)

 

ช่วงนี้อยู่ในระหว่างสอบปลายภาคค่ะ แอบเอาเวลาว่างมาอัพ

 

ว่าแล้วก็ แปะ

.
.
.
.
.

 

-chapter 1-

 

 

 

"หวา วันนี้คุณฮิบาริลงตรวจหน้าโรงเรียนแฮะ" นักเรียน1 พูด
"ดีนะที่วันนี้แต่งตัวถูกระเบียบ แล้วก็มาเร็วน่ะ" นักเรียนสองสนทนาตอบ
"นั่น สิ ไม่อยากจะนึกเลยนะว่าคนมาสายจะโดนอะไรบ้าง..." นักเรียนหนึ่งและสองนึกภาพตาม แล้วทำท่าขนพองสยองเกล้าก่อนพากันเดินเข้าโรงเรียนไป

.

.

.

 

ทางด้านจอมสายเสมออย่างสึนะโยชิ ผู้ไม่รู้ชะตาตัวเอง

 

"ว้ากกกกก สายแล้วๆๆ ตายแน่ๆๆ" สึนะตะโกนโวยวายลั่นบ้านพลางแต่งตัวไปด้วย สองมือน้อยจับหัวชี้ฟูของตัวเองเพื่อจัดทรงอย่างลวกๆ สองขาสั้นก็พาตัวเองวิ่งเข้าไปในครัวก่อนจะหยิบขนมปังทาแยมมาหนึงชิ้น

"ไปก่อนนะฮะแม่" พูดอู้อี้เพราะคาบขนมปังอยู่

"จ้า โชคดีน๊า~ สึคุง" พูดไม่ทันจบประโยคดี ลูกชายตัวยุ่งก็กระโจนออกจากบ้านไปซะแล้ว..

.
.
.
.
.
.

แฮ่ก..แฮ่ก... ตายแน่เจ้าห่วยสึนะ  ดันตื่นสาย(อีกแล้ว)จนได้ เลยต้องกระหืดกระหอบวิ่งอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่เนี่ย จะทันเวลามั้ยวะเนี่ย

เอี๊ยดดดดดด!!! เบรกพรืดทันที

ตายละหว่า =[]= คุณฮิบาริยืนคุมหน้าโรงเรียนเองเลยวันนี้ ตายหองแล้วเจ้าห่วย =__=;;;;
ทำไงดีเนี่ย คิดสิคิด.... (- - )( - -)(- - )( - -) ระหว่างที่คิดก็หันมองรอบๆตัว
จนป๊ะเข้าสิ่งหนึ่ง...

เอาวะ ยอมเหม็นดีกว่าโดนขย้ำ!!!
.
.
.
.
.

ชึ้บ~ ชึ้บ~ ค่อยๆ(แกล้ง)ก้าวไปช้าๆ อย่างโซเซ พลางทำหน้าตาสุดระโหยโรยแรงไปด้วย

"นาย ซาวาดะ สึนะโยชิ มาสายนะ ต้องโดนขย้ำ!!! - -+"

"อี๋!!! O[]O!!! เอ่อ... คือที่ผมมาสายเพราะโดนจักรยานเฉี่ยวแล้วล้มลงบนกองขยะตอนกำลังวิ่งมาน่ะครับ... (' ' ;;)" แหลสุดๆ พี่ท่านจะเชื่อมั้ยวะเนี่ย

"หืม~งั้นเหรอ ทำไมนายไม่กลับไปอาบน้ำที่บ้านก่อนล่ะ" เฮือก ซวยล่ะ เหมือนคุณฮิบาริจะรู้เลยแฮะว่าโกหกอ่ะ ไม่ได้ๆ ต้องเอาให้เนียนกว่านี้

"พอดีมันใกล้จะถึงโรงเรียนแล้วน่ะครับ ก็เลยกลัวว่าจะมาสาย...." ระหว่างที่ก้มหน้าพูดก็เหลือบมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายเล็กน้อย...อ่า ไม่มีทางว่าจะเชื่อเลยแฮะ.. TOT

"หึ งั้นเรอะ ช่างเป็นนักเรียนที่ดีซะจริง แต่นายไม่คิดถึงความรู้สึกของเพื่อนๆ บ้างรึ ว่าจะทนนั่งเรียนกับคนตัวเหม็นได้ยังไง มันจะเสียระเบียบเอานะ" แสยะยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับยกทอนฟาขึ้นขู่...น่ากลัวเป็นบ้า =_=;;

"อ่า นั่นสินะครับผมก็ลืมนึกไปเลย" สึนะยกมือขึ้นเกาหัวอย่างเก้อๆ ลืมนึกถึงตอนนั่งเรียนไปจริงๆแฮะ

'ซื่อจริงๆ เลย น่ารัก'  ฮิบาริแอบยิ้มขำกับท่าทางของสึนะโยชิในใจ

"ฉันจะให้เวลานายกลับบ้านไปทำความสะอาด เสร็จแล้วก็มารายงานตัวที่ห้องของฉันด้วยล่ะ"ฮิบาริเก็บทอนฟาแล้วยืนจ้องคนตัวเล็กนิ่ง

"อ่า ครับ ขอบคุณครับ ผมจะรีบไปรีบมา"เจ้าห่วยโค้งตัวแล้วรีบแจ้นออกไปทันที..

หึ ขืนให้อยู่ทั้งที่ตัวเหม็นแบบนั้นก็หมดอารมณ์ขย้ำ(?)กันพอดี ไว้ตัวหอมๆกลับมาจะขย้ำให้เละเลย หึๆๆๆๆๆ
(วัน นั้น เป็นวันที่มีคนเห็นว่าฮิบาริยิ้มหื่นเป็นครั้งแรก - แล้วหลังจากนั้นคนนั้นก็โดนขย้ำจนความจำเสื่อม!!!) - คนแต่งก็เสื่อม (ฮ่า)

.
.
.

.

.

to be continue.....