[S-Fic] 1827 ผู้ชายอันตรายหมายเลข 18 (end)

posted on 07 Mar 2011 21:25 by puipui18 in Fiction

ในที่สุด...ก็มาถึงตอนจบแล้ว

ตอนจบของฟิคแรกของเรา โอ้ววววว

เอาล่ะ ไปติดตามกันต่อว่าเหตุการณ์จะเป็นเช่นไรต่อ....

-3-

ปัง!!!!!

ประตูถูกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือเจ้าของห้อง(ล่อนจ้อน..)

"สึนะโยชิ" ตะโกนเรียกคนที่ยืนอยู่กลางห้องเสียงดัง สึนะหันมามองคนเรียกโดยเร็ว

"อ๊ะ คุณฮิบาริ... O[]O/// กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!! />o<\" สึนะหลุดกรี๊ดออกมา เอามือปิดหน้าแล้วหันไปทางอื่น คุณฮิบาริโป๊อ่ะ >o<

"เฮ้ย!!! =O=/// " เสียงกรี๊ดทำให้ฮิบาริรู้ตัวว่าโป๊อยู่ จึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องหาผ้าเช็ดตัวมาพันเอวไว้อย่างรวดเร็ว สึนะแอบลืมตาเห็นว่าฮิบาริพันผ้าเช็ดตัวด้วยมือทั้งสองข้าง ไม่มีอาการของคนแขนหักแม้แต่น้อย (สึคุง แอบลืมตามาดูอะไรหรือเปล่าเอ่ย - puipui)

"เอ๊ะ คุณฮิบาริ แขนคุณ...ไม่เป็นอะไรเหรอครับ แล้วยังห้องนี้อีก...รูปพวกนี้น่ะ รูปของผมพวกนี้น่ะ มันหมายความว่ายังไงกันครับ!" สึนะเอ่ยถามเจ้าของห้องเสียงสั่น เจ้าของห้องนี้ ห้องที่มีแต่รูปของเขาในอิริยาบทต่างๆ ที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่เคยเห็น และไม่รู้ว่าไปถ่ายตอนไหน

"อา...เผลอไปจนได้สิฉัน" ฮิบาริทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง ไม่กล้าสบตากับร่างเล็ก

"อธิบายมาทีสิครับ ทั้งเรื่องรูปของผม เรื่องแขนคุณ... ทำไมคุณต้องหลอกผม ผมไปทำอะไรให้คุณ!!!!" สึนะเผลอตัวตะคอกใส่ฮิบาริทั้งน้ำตา

"ก็นายน่ะ...นายน่ะ ทำให้ฉัน...หลงรัก เพราะนายทำให้ฉันหลงรักนายไง ฉันหลงรักนายจนแทบคลั่ง รูปถ่ายพวกนี้เป็นหลักฐานว่าฉันรักนายมาก... ที่ฉันหลอกนายว่าแขนหัก เป็นเพราะฉันอยากใกล้ชิดนาย อยากให้นายมาอยู่ใกล้ๆ..." ฮิบาริ เคียวยะ ชายหนุ่มที่แสนเยือกเย็น บัดนี้ ความเยือกเย็นนั้นไม่มีเหลืออีกแล้ว เขาก้มหน้าซ่อนใบหน้าแดงก่ำของตัวเองไว้ไม่ให้สึนะเห็น

"...ถ้าฉันไม่โกหกนาย ฉันก็คงไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้นายโดยที่นายไม่กลัวฉัน ทุกครั้งที่ฉันเข้าใกล้นาย นายก็เอาแต่กลัว หนีฉันตลอด...รู้มั้ย ฉันเจ็บปวดนะ" ฮิบาริยกมือขึ้นปิดหน้า ปิดซ่อนน้ำตาที่รินไหลจากความปวดใจ

"คุณฮิบาริ..." สึนะเดินเข้ามาใกล้ ค่อยๆ ยื่นมืออันสั่นเทาออกไปสัมผัสใบหน้าแสนหล่อเหลาที่บัดนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา

"สึนะโยชิ..." ท่อนแขนแข็งแรงยื่นออกไปโอบกอดคนตรงหน้าอย่างแน่นหนา เพราะกลัว...กลัวว่าคนตรงหน้าจะหนีเขาไป กลัวจะไม่มีโอกาสได้กอดคนตรงหน้าอีก

"ต่อไป คุณฮิบาริจะไม่เจ็บปวดอีกต่อไปแล้วนะครับ ผมจะอยู่ข้างๆ คุณ จะไม่หนีคุณไปไหน ผมสัญญา... เพราะผมเอง ก็รักคุณ" สึนะกอดตอบพร้อมพูดปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอบอุ่น คำบอกรักของสึนะทำให้หัวใจของฮิบาริเต้นรัว เงยหน้าจากบ่าเล็กขึ้นมาสบดวงตากลมโตคู่สวย

"จริงเหรอ สึนะโยชิ นาย...รักฉันจริงเหรอ"

"ครับ ^-^/// ผมรักคุณฮิบาริ ผมเองก็อยากอยู่ใกล้คุณ แต่คุณเอาแต่ทำหน้าโหดใส่ผม ผมก็กลัวน่ะสิ T^T"

"อ่า...ก็ฉันไม่รู้จะทำหน้ายังไงเวลาที่เจอนาย มันทำให้นายกลัวเหรอ ขอโทษนะ" ว่าพลางดึงคนตัวเล็กนั่งลงบนตัก ก่อนจะหอมแก้มใสฟอดใหญ่

"อ๊ะ คุณฮิบาริ อย่าทำแบบนี้ตอนที่คุณไม่ใส่เสื้อผ้าสิครับ >w<"

"ใส่ทำไม เดี๋ยวก็ต้องถอดออกอยู่ดี" ว่าพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม สายตาเจ้าเล่ห์สบประสานกับคนตัวเล็กที่ตื่นตระหนกกับคำพูดของร่างสูง

"เอ๊ะ =A=" ร่างเล็กถูกพลิกลงนอนบนเตียงโดยมีร่างสูงคร่อมไว้

"หึหึ" เสียงหัวเราะสุดเจ้าเล่ห์ถูกส่งมาพร้อมกับสายตาสุดหื่นให้คนข้างล่างตัวสั่นเล่นๆ (เหรอ =[]=;;)

"อี๋!!!!! =O= ///" เสียงสุดท้ายก่อนที่นภาจะถูกเมฆาครอบครอง...... >_

the end....

แถมอีกนิด..

"คุณฮิบาริครับ" สึนะเรียกคนที่นอนกอดตัวเองอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่

"หืม?" ฮิบาริลืมตามองใบหน้าหวานละมุน ก่อนจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากมน

"ที่คุณโดนรถจักรยานผมชนเนี่ย บังเอิญหรือเปล่าครับ" เอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้

"เปล่าหรอก ฉันจงใจเดินออกไปให้นายชน" ริมฝีปากได้รูปยิ้มขันสีหน้าของ 'คนรัก' ก็ดูสิ เหวอขนาดนั้น (=O=;;;)

"คุณบ้าหรือเปล่า ออกไปให้ผมชนน่ะ เกิดคุณบาดเจ็บขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง" กำปั้นเล็กทุบอกแกร่งเป็นพัลวัน ก่อนถูกมือใหญ่รวบเอาไว้

"จักรยานคันแค่นั้นทำอะไรฉันไม่ได้หรอก อีกอย่าง.. มันก็ไม่ได้ชนจริงๆ ซะหน่อย ฉันแค่ทำให้ดูเหมือนว่าชนน่ะ นายนี่มันซื่อบื้อจริงๆ"ฮิบาริยิ้มขบขันพลางเอื้อมมือบีบจมูกสึนะเบาๆ อบ่างมันเขี้ยว แต่คนตัวเล็กกลับทำคิ้วขมวดปัดมือคนรักออก ทำแก้มป่องน่ารักตัดพ้อทางสายตา ชายหนุ่มจึงประกบปากเป็นการง้ออย่างเนิ่นนานจน(ตัวเอง)พอใจ

"คุณฮิบาริอ่ะ >w<"

'อย่างที่รีบอร์นบอกเลย ผมไม่โดนคุณขย้ำด้วยทอนฟา แต่โดนขย้ำด้วยอย่างอื่นจริงๆด้วย'